Felice Gimondi

Felice Gimondi

In 1958 zette Luciano Pezzi, de voormalige luitenant van Fausto Coppi, een punt achter zijn carrière als wielrenner. Toen hij eenmaal ploegleider was geworden, liet hij in 1964 de grote firma Salvarani in de wielerwereld binnen en ging hij meteen op zoek naar jong talent. Tijdens een amateurwedstrijd in Meldola, in de provincie Forli, krijgt hij al snel een jonge renner in het oog die een gestreepte trui draagt in de kleuren van de sportclub van Sedrina. Hij heet Felice Gimondi. Hij eindigt slechts als derde, maar toch gaat Pezzi hem feliciteren. Hij roemt zijn schitterde stijl van fietsen, zijn slagvaardigheid tijdens de wedstrijd en zijn houding op de fiets. Kortom, al die superieure kwaliteiten die van hem een grote renner moeten maken. De voormalige ploeggenoot van Coppi wint er geen doekjes om. Hij laat Gimondi beloven dat hij geen beroepscontract afsluit voordat hij hem daarvan op de hoogte stelt. De twee mannen geven elkaar de hand.

Pezzi heeft het goed gezien. Een paar weken later wint Gimondi de Ronde van de Toekomst en is zijn toekomst als prof gegarandeerd. Zoals beloofd tekent hij een contract met Salvarani. Dat is het einde van de eerste akte. Het jaar daarna doet de nieuwbakken prof, na een paar moeilijke maanden, mee aan de Ronde van Italië. Hij houdt opmerkelijk goed stand en eindigt als derde. Contractueel is vastgelegd dat zijn deelname aan etappewedstrijden zou eindigen in 1965. Er is geen sprake van een Tour de France; voor een jonge wielrenner die nog geen 23 jaar oud is, zou dat een te zware opgave zijn. Maar door de gebeurtenissen wordt anders besloten. Wanneer het erop aankomt de formatie samen te stellen die zal deelnemen aan de Tour de France, wordt Pezzi ongerust: verschillende renners zijn niet beschikbaar. Door ziekte gekweld. Voor hem zit er niets anders op: hij moet een beroep doen op de jonge Gimondi.

Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De man uit Bergamo stribbelt tegen. Hij denkt dat hij er nog niet rijp voor is om een dergelijk monument het hoofd te bieden. Hij vreest te moeten afhaken tijdens de wedstrijd. Maar Pezzi is ook een monument … dat Gimondi weet te overtuigen. En zo verschijnt Gimondi aan de start van de Tour in Keulen. Uiteraard is er niemand die ook maar een rooie cent wil inzetten op de prestaties van dit groentje. Omdat Jacques Anquetil niet aanwezig is, is Raymond Poulidor topfavoriet voor de eindoverwinning. De eeuwige tweede heeft eindelijk zijn handen vrij. Maar dan begeeft Gimondi zich op de weg, neemt tijdens de tweede dag een minuut voorsprong op hem in Roubaix, wint de volgende dag in Rouen, zit hem op de hielen tijdens de tijdrit in Châteaulin, beperkt de schade in de Ventoux en berooft hem van zijn illusies in de Mont Revard, in de tijdrit. ‘Ik heb geen enkele spijt,’ geeft Poulidor toe. ‘Ik ben verslagen door iemand die beter was dan ik.’ Felice Gimondi zal dit compliment nooit vergeten.

Tijdens zijn eerste jaar als prof wint hij dus de Tour de France en weet hij zijn opwindende debuut op fraaie wijze voort te zetten. Als Merckx vervolgens opkomt, neemt hij onmiddellijk de moedigste en moeilijkste beslissing; hij doet alles om steeds tweede te blijven achter de Belgische Kannibaal, zodat hij eerste wordt als deze onverhoopt zwak blijkt te zijn. Hij pluk de vruchten van dit intelligente gedrag in 1973, tijdens het wereldkampioenschap in de straten van Barcelona. Gimondi ontsnapt met Merckx, Maertens en Ocaña. Gimondi weet te profiteren van de rivaliteit van de twee Belgen, door zich afwisselend aan hun wielen te kleven en er met de overwinning vandoor te gaan tijdens de sprint. Op die manier bouwt hij een eervol palmares op en wint hij alles wat hij zich kan wensen.

Advertenties